ابى طالب عليه السّلام را در مجلسهاى خود ، پس به درستى كه ياد كردن على بن ابى طالب عليه السّلام ياد كردن من است ، و ياد كردن من ياد كردن خدا است ، پس آن كسانى كه مىرمند و گرفته مىشود دلهاى ايشان از ياد كردن على بن ابى طالب و شادمان مىشوند از ياد كردن غير او ، ايشان آنانند كه ايمان ندارند به آخرت ، و مر ايشان را است عذابى خواركننده . و ابن بابويه در كتاب اعتقادات آورده است كه : سئل الصادق عليه السّلام أ يحلّ الاستماع لهم ؟ فقال : لا ، و قال عليه السّلام : من أصغى الى ناطق فقد عبده ، فان كان الناطق عن اللّه فقد عبد اللّه ، و ان كان ناطق عن ابليس فقد عبد ابليس « 1 » . يعنى : پرسيدند از امام صادق عليه السّلام از قصّه‌خوانان كه آيا گوش دادن به ايشان حلال است ؟ آن حضرت فرمود : نه حلال نيست ، و فرمود : هركس گوش بدارد به ناطقى به تحقيق او را پرستيده ، و اگر از ابليس سخن گويد يعنى دروغ و باطل گويد ، پس آن گوش‌كننده ابليس را پرستيده . و كلينى همين مضمون را از امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده است . يا أبا ذر ايّاك و الغيبة ، فانّ الغيبة أشدّ من الزنا ، قلت : يا رسول اللّه و لم ذلك بأبي أنت و امّي ؟ قال : لأنّ الرجل يزني فيتوب اللّه عليه ، و الغيبة لا تغفر حتّى يغفرها صاحبها . يا أبا ذر سباب المسلم فوق ، و قتاله كفر ، و أكل لحمه من معاصي اللّه ، و حرمة ماله كحرمة دمه ، قلت : يا رسول اللّه و ما الغيبة ؟ قال : ذكرك أخاك بما يكره ، قلت : يا رسول اللّه فان كان فيه ذاك

--> ( 1 ) بحار الانوار 72 / 264 ح 1 .